Γνωρίζω την πόλη μου

Ονόματα οδών:

Ανδρέας Μιαούλης
 

• Ο Ανδρέας Μιαούλης – Βώκος ήταν Έλληνας καραβοκύρης.
• Διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του 1821, ως διοικητής ναύαρχος του ελληνικού στόλου.
• Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμήθηκε πλείστες φορές από το οθωνικό καθεστώς, ενώ συμπεριλήφθηκε και στην τριμελή επιτροπή που προσέφερε το στέμμα στον νεαρό τότε Όθωνα.
• Υπήρξε ο γενάρχης της οικογένειας των Μιαούληδων και γιος του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αθανάσιος Μιαούλης.
• Η προσφορά του τιμάται κάθε χρόνο στα Μιαούλεια, φεστιβάλ το οποίο είναι αφιερωμένο στη στρατιωτική δράση του Ανδρέα Μιαούλη κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων (1821-1827).
  
  
  Κωστής Κ.
  
  
  

  19ης Μαΐου

  Κατά  την  περίοδο  1914-1923 έγινε η  Γενοκτονία των  Ποντίων  που Νεότουρκοι  στοίχισαν  την  ζωή  περίπου  213.000-368.000 Ελλήνων  με  σφαγές. Οι επιζώντες κατέφυγαν στα βόρεια παράλια του Εύξεινου Πόντου , ενώ άλλοι μετακινήθηκαν μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, στην Ελλάδα. Θεωρείται ως μια από τις πρώτες σύγχρονες γενοκτονίες στον εικοστό αιώνα. Όλα  αυτά  τα  γεγονότα  αναγνωρίστηκαν  επισήμως  από την Ελλάδα, την Κύπρο και  την  Σουηδία. Η Βουλή των Ελλήνων στις 24 Φεβρουαρίου του 1994, αναγνώρισε τη γενοκτονία των Ποντίων και ψήφισε ομόφωνα για την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως "Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού"

                                                                                                                                                        Αντώνης  Τ.                                         
  
  
   
   
  
  
  

  Ο Ανδρέας Μιαούλης - Βώκος(Ύδρα 20 Μαΐου1769 – 11 Ιουνίου1835 Πειραιάς) ήταν Έλληνας καραβοκύρης, δηλαδή πλοιοκτήτης, ο οποίος διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του 1821, ως διοικητής ναύαρχος του ελληνικού στόλου, αλλά και στη μετέπειτα πολιτική ζωή του τόπου, με αποκορύφωμα την ανταρσία της Ύδρας κατά του Καποδίστρια, που είχε ως αποτέλεσμα την πυρπόληση του εθνικού στόλου στον Πόρο. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμήθηκε πλείστες φορές από το οθωνικό καθεστώς, ενώ συμπεριλήφθηκε και στην τριμελή επιτροπή που προσέφερε το στέμμα στον νεαρό τότε Όθωνα.
  
  
  

  
  
  
  Μάγδα Β.
  
  
  
  
  
  
  
  

  Η  ΟΔΟΣ ΜΟΥ

  
  

  
  

  
  

  
  

             

  
  

        

  
  
        Το σπίτι μου βρίσκεται στην οδό Τενέδου και το όνομα  της το πήρε από το νησί Τένεδο. Η Τένεδος είναι νησί του Αιγαίου στην είσοδο των στενών των Δαρδανελλίων, και σήμερα ανήκει στην Τουρκία. Έχει έκταση μόλις 32 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 2.500 κατοίκων. 
  

  
  

  Ιστορία

  
  

              Η Τένεδος κατοικούνταν από τα αρχαία χρόνια. Κατά το Μεσαίωνα έγινε αντικείμενο έριδος μεταξύ Οθωμανών και Ενετών, οι οποίοι το κατείχαν διαδοχικά. Κατά την υπογραφή της συνθήκης των Σεβρών το νησί, που κατοικούνταν κατ' απόλυτη σχεδόν πλειοψηφία από Έλληνες, παραχωρήθηκε στην Ελλάδα. Στην απογραφή της νήσου το 1920, ο πληθυσμός της αποτελούσε κοινότητα της επαρχίας Λήμνου και αριθμούσε τους 2835 κατοίκους, όλοι Έλληνες.

  

              Κατά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάνης η Τένεδος μαζί με την Ίμβρο προσαρτήθηκε στη Τουρκία. Τα δυο νησιά, κατά το 14ο άρθρο της Συνθήκης, θα απολάμβαναν καθεστώς αυτονομίας, με δική τους αστυνομία και τοπική κυβέρνηση, ενώ οι Έλληνες που ζούσαν εκεί εξαιρέθηκαν από την ανταλλαγή πληθυσμών. Οι όροι της Συνθήκης παρ' όλα αυτά δεν τηρήθηκαν. Σήμερα απομένουν μόλις λίγες δεκάδες ηλικιωμένοι Έλληνες.

  
  

  Ευτέρπη Β.
  
  
  
  
  
  
   Η οδός μου ονομάζεται ΣΥΡΑΚΟΥΣΏΝ και έχει πάρει το όνομά της από την πόλη της Ιταλίας ΣΥΡΑΚΟΥΣΕΣ. Στη Νοτιοανατολική Σικελία σώζονται ακόμη μέχρι σήμερα τα ερείπια των Συρακουσών. Περιτριγυρισμένες από ισχυρότατα τείχη που είχαν μήκος 28 χλμ., οι Συρακούσες στολίζονταν από θαυμάσια ανάκτορα, όπως αυτό του Ιέρωνα, περίφημους ναούς της Αρτέμιδας και της Αθηνάς από την κρήνηΑρέθουσα και το περίφημο θέατρο των Συρακουσών, αριστούργημα αρχιτεκτονικής και ακουστικής. Τα νομίσματά της, που σώθηκαν, είναι αληθινά καλλιτεχνήματα.
  
  Σπύρος Π.